Dieta ketogeniczna

Dieta ketogeniczna znacząco różni się od standardowego modelu żywieniowego: podstawowym źródłem energii jest tłuszcz, przy jednoczesnym ograniczeniu spożycia węglowodanów oraz umiarkowanej ilości białka.

Jej początki biorą się z poszukiwania efektywnego sposobu leczenia padaczki lekoopornej, wtedy to odkryto, że stan ketozy wpływa korzystnie na układ nerwowy. 

W tego rodzaju diecie, węglowodany stanowią ok. 7-10% zapotrzebowania energetycznego, ok. 25-30% to białko, a znaczną przewagę stanowią tłuszcze: 65-70%.

Przy tak niewielkiej podaży źródeł glukozy, organizm wchodzi w tzw. stan ketozy: glukoza ulega wyczerpaniu, nasila się proces glukoneogenezy, a w jego wyniku z aminokwasów glukogennych powstaje glukoza oraz wzmożona jest produkcja ciał ketonowych (acetonu, kwasu acetylooctowego, kwasu beta-hydroksymasłowego). Ciała ketonowe zaczynają być wykorzystywane przez organizm jako główne źródło paliwa. Okres adaptacji do ketozy trwa około 2-4 tygodni. 

W normalnych warunkach spożycie tłuszczy nie powoduje  wyrzutów insuliny, a co za tym idzie, wahań poziomu glukozy we krwi (i senności) po posiłkach.

Przy diecie ketogenicznej bardzo ważna jest dyscyplina: każde odstępstwo od niej (zbyt duże spożycie węglowodanów) będzie wiązało się z możliwością powrotu do normalnego sposobu metabolizmu oraz możliwymi problemami zdrowotnymi. 

Niewątpliwymi zaletami tego sposobu odżywiania są m.in.:

  • zmniejszenie uczucia głodu i zwiększenie poczucia sytości (co sprzyja utrzymywaniu deficytu energetycznego u osób, których celem jest redukcja tkanki tłuszczowej),
  • ciała ketonowe mają działanie euforyzujące – poprawiają humor, dają chęć do działania, mogą pomagać przy takich dolegliwościach, jak np. depresja czy stany lękowe,
  • zmniejszenie stanu zapalnego w organizmie,
  • nie odczuwamy spadków energii w ciągu dnia, sen jest lepszy jakościowo i reguluje się nasz tryb dzień/noc.

Więcej na temat diety ketogenicznej już wkrótce:)